Son cousas miñas …

(Parte V) 

Xorden outros problemas a parte do principal.

Pasados uns días despois do accidente notamos un bulto no lombo do can. Co golpe do accidente formábaselle unha bolsa de líquido tremenda e había que quitarllo. Enchéronse bandexas de líquido.

Primeiro fóiselle quitando con xeringas, pero ó fin como era tanto déuselle un pequeno corte no lombo para vaciar e tamén para que fora saíndo o líquido sen chegar a formarselle globo.

Na seguinte foto vese unha calva na parte traseira do can. Foi onde o afeitaron para facerlle o corte.

Pancho, xogando no campeiro.

Gústalle estar ó fresco por iso se deita na terra; e non lle importa se a miña nai ten alí prantados crisantemos…

Cómo lle gusta andar na herbiña.

E bueno, a día de hoxe o can está ben, vaise recuperando pouco a pouco. Come ben, está contento… Na próxima visita á clínica haberá que quitarlle algo de líquido, pero ten pouquiño. E agardo se recupere totalmente da diarrea axiña jeje

Xa irei contando…

(Parte IV) 

Hai que desplazarse co can á clínica a miúdo para facerlle as curas na clínica. Co tempo as visitas vanse espaciando.

Está ben estar presente no intre que lle fan as curas (se eres capaz de ver a ferida sen caer no chan) porque vas vendo a evolución. É incrible como se recupera, como vai cubrindo con carne nova os osos e lle vai saindo lentamente unha nova pel.

Sair co can á clínica tampouco é comodo, hai que desplazarse con el ferido no coche e levalo ben agarrado, levar auga e o que necesite. Cos medicamentos e os cambios na dieta non é raro que o can colla unha diarrea. Con isto mánchanse as mantas e todo. Veña a poñer lavadoras!

Hai que acostumarse ó cheiro da caca de can, ó cheiro da ferida que co tempo vai mellorando e case non se nota, pero ó principio é moooi forte … procurar que o can non se mova moito coa diarrea e non reparta pasteis por toda a casa, limpalo…

O Pancho mancou tamén o rabo e non o pode mover polo que cando vai defecar soe mancharse moitísimo (cando ten diarrea) polo que é necesario andar con toalliñas húmidas para quitar o mais gordo mentras no se lava. Hai que andar con toalliñas SEMPRE, posto que son útiles para limpalo a él, para limpase un mesmo, para limpar o que cae pola casa …

Pancho e eu no coche, de regreso da clínica:

Pouco a pouco notas que o can é moito máis áxil camiñando e de súpeto un día ves que logra baixar a escaleiras. Uns días despois tamén consegue subilas e ata sube e baixa el só do coche! Iso facilita todo moito, pero tamén hai que ter coidado de que non tolee porque bota a correr e quere facer vida normal, pero inda non ten a pata curada, pódese mancar. A partir de agora a usar a correa! (antes non era necesario neste caso porque Pancho non liscaba, a parte de que é bastante obediente e con dicirlle en tono tranquilo “Pancho ven”, el ven).

Foi incrible un dia que facía sol e o levei a un campo e o vin escorregar pola herba xogando como sempre o facía. Vino tan feliz! Voltaba a ser o can de sempre. A partir dese intre o can xa é o Pancho de antes, tan só hai que tratar de que curen os danos físicos canto antes porque emocionalmente atópase moi ben.

A pata día a día mellora moitísimo. A ver, é un proceso lento, pero para o que tiña vino evolucionar moi ben.

Sen embargo, xorden outros problemas. O can non vai de ventre, pasan dias e nada: toca medicalo. ¿Que pasou? Dun extremo foise ó outro. Por fin quitou o tapón pero seguidamente tivo unha diarrea impresionante da que inda non se recuperou de todo.

Buff! Non imaxinades o traballiño que deu, de verdade que non…

Pancho feliz no campeiro, xogando co meu pai.

Requerindo mimos.

Tódolos meus calcetíns horteras pasaron a ser de Pancho, tenos de Minnie, de Garfield… e que ven lle quedan os de Winnie de Pooh! jajajaja

As patiñas do Pancho, ¿non son bonitiñas?