Mundo Celta. E chegou o cerre…
O Mundo Celta non é o festival no que máis vendo nin moito menos, pero non sería igual pasar sen ir. Sempre o agardo con moito cariño de ano en ano, parece que non chega, e cando xa está eiquí… que logo pasa!!!
O ambiente deste festival é maravilloso, sei de moita xente que ven de fora e alucina porque inda que hai moita xente diferente entre si (folkies, punks, hippies, goths, pijillos…) non se ven pelexas nin problemas. Cada un vai ó seu rollo e non hai problema ningún. Sei que iso debe ser o normal, pero non acontece así sempre e por iso o festival de Ortigueira é especial.
Bueno, pois o domingo cheguei relaxadísima a Ortigueira, cediño, logo de pasar o sábado descansando. Aínda andaban a limpar así que non baixei as cousas do coche e con iso de deixalas tamén esquecín de baixar a cámara de fotos. Atopei a Luciano (rapaz madrugador jaja) e mentres limpaban a desfeita do sábado pasamos pola caseta de Marta inda que non lle fumos borear alí por se durmía, pero ela escoitounos falar e xa saíu (cansa estaría de gaitas, máquinas de limpeza, borrachos e demáis cousas que impiden durmir a gusto). Fumos almorzar para empezar o día con xeito.
Logo a montar o posto e traballar, que para iso estamos alí.

Vista dende o meu posto.

Sempre coñeces xente nova nos festivais, entre os posteiros hai moi bo rollo, pero con algúns coincides noutros lados ou tes máis relación e rematan sendo amigos.

Elvis, Leoncio e Luciano.
A Leoncio chámanlle Causita (de causa, que é algo así como “colega” en Perú) e custoume moito pillar esa palabra polo que pasei gran parte do tempo chamándolle Machu Pichu, que me resultaba máis sinxelo de lembrar jaja
E xa que falamos do Perú… a que alturas me vou a enterar de que esa xente dos postos nas festas durante o verán, que son morenos de pelo longo e liso, e que as mulleres levan todas traxes tradicionais con faldas moi longas… ós que todos lles chamamos “peruanos”, (ou polo menos toda a xente coa que falei do tema lles chama así) non son do Perú jajaja Son indíxenas de Ecuador. Segundo me contou Luciano, que tamén é ecuatoriano. Só se relacionan entre eles, nunca casan con mestizos coma Luciano porque o teñen a menos. De ahí que conserven tan definidos os seus rasgos tan característicos como é ese longo pelo negro hiperliso.

Ambiente festivaleiro o domingo.

Seguridade no festival.
Chegando a noite fun dar unha volta na noria con Marta. (Se non vou rebento! jajaja) A “noria panorámica” esa estaba moi ben, pero para sacar fotos está algo chungo de que saian sen algunha barra polo medio jajaja. Esta foi a que se salvou:

Ría de Ortigueira
E o festival rematou… Ata o ano que ven!

Changes-Trueques-Trocos
Un broche que me fixo Gustavo, uns sinxelos pendericos de onix de Luciano, un par de mandalas do Perú do causita, un par de chaveiros de Elvis (encántame este tipo de bonequiños jajaja; un é a versión bonequiño de El Cuervo XD) e un collar enorme de contas de cores que me regalou Leoncio.
Pois agora non queda outra que agardar o do ano que ven. Esperemos que teñamos mellor clima!!! jajaja

















