Fati. Son cousas miñas …

O Mundo Celta non é o festival no que máis vendo nin moito menos, pero non sería igual pasar sen ir. Sempre o agardo con moito cariño de ano en ano, parece que non chega, e cando xa está eiquí… que logo pasa!!!

O ambiente deste festival é maravilloso, sei de moita xente que ven de fora e alucina porque inda que hai moita xente diferente entre si (folkies, punks, hippies, goths, pijillos…) non se ven pelexas nin problemas. Cada un vai ó seu rollo e non hai problema ningún. Sei que iso debe ser o normal, pero non acontece así sempre e por iso o festival de Ortigueira é especial.

Bueno, pois o domingo cheguei relaxadísima a Ortigueira, cediño, logo de pasar o sábado descansando. Aínda andaban a limpar así que non baixei as cousas do coche e con iso de deixalas tamén esquecín de baixar a cámara de fotos. Atopei a Luciano (rapaz madrugador jaja) e mentres limpaban a desfeita do sábado pasamos pola caseta de Marta inda que non lle fumos borear alí por se durmía, pero ela escoitounos falar e xa saíu (cansa estaría de gaitas, máquinas de limpeza, borrachos e demáis cousas que impiden durmir a gusto). Fumos almorzar para empezar o día con xeito.

Logo a  montar o posto e traballar, que para iso estamos alí.

Vista dende o meu posto.

Sempre coñeces xente nova nos festivais, entre os posteiros hai moi bo rollo, pero con algúns coincides noutros lados ou tes máis relación e rematan sendo amigos.

Elvis, Leoncio e Luciano.

A Leoncio chámanlle Causita (de causa, que é algo así como “colega” en Perú) e custoume moito pillar esa palabra polo que pasei gran parte do tempo chamándolle Machu Pichu, que me resultaba máis sinxelo de lembrar jaja

E xa que falamos do Perú… a que alturas me vou a enterar de que esa xente dos postos nas festas durante o verán, que son morenos de pelo longo e liso, e que as mulleres levan todas traxes tradicionais con faldas moi longas… ós que todos lles chamamos “peruanos”, (ou polo menos toda a xente coa que falei do tema lles chama así) non son do Perú jajaja Son indíxenas de Ecuador. Segundo me contou Luciano, que tamén é ecuatoriano. Só se relacionan entre eles, nunca casan con mestizos coma Luciano porque o teñen a menos. De ahí que conserven tan definidos os seus rasgos tan característicos como é ese longo pelo negro hiperliso.

Ambiente festivaleiro o domingo.

Seguridade no festival.

Chegando a noite fun dar unha volta na noria con Marta. (Se non vou rebento! jajaja) A “noria panorámica” esa estaba moi ben, pero para sacar fotos está algo chungo de que saian sen algunha barra polo medio jajaja. Esta foi a que se salvou:

Ría de Ortigueira

 E o festival rematou… Ata o ano que ven!

Changes-Trueques-Trocos

Un broche que me fixo Gustavo, uns sinxelos pendericos de onix de Luciano, un par de mandalas do Perú do causita, un par de chaveiros de Elvis (encántame este tipo de bonequiños jajaja; un é a versión bonequiño de El Cuervo XD) e un collar enorme de contas de cores que me regalou Leoncio.

Pois agora non queda outra que agardar o do ano que ven. Esperemos que teñamos mellor clima!!! jajaja

Venres e sábado

Pois chegou o venres… logo de durmir duas horas escasas atopábame de novo en Ortigueira.

Tratei de montar o posto no meu bonito espazo marcado co 18 pero non se paraba alí co vento asi que fun á caseta da organización por ver se quedaba algún sitio libre noutro lado (sempre falta algunha persoa) e tiven unha momentánea explosión de alegría cande me cambiaron por un lugar perfecto: xunto uns colegas, á sombra, e diante do palco ¿podíase pedir máis? Si! Que durase! Pois cando tiña a metade dos atarecos colocados alí aparece unha rapaza que disque lle deran ese lugar a ela antes pero que non confirmaran o cambio (mecagontooooó!!!). Ala fumos falar cos da organización e efectivamente fora un erro deles asi que quedaba sen o meu sitio perfecto, iso sí, agora terían que darme un lugar similar porque eu pasaba de volver ó número 18, e ó fin, colocáronme nun lugar que si me gustou, ó pé da cabina telefónica jajaja (bueno non tiña problema porque do meu lado non había teléfono, os veciños da dereita si que o levaban algo mal…) e todos contentos.

Non  é que contratara a un rapaz para que me atendera o posto (o meu é o da tela malva). É o rapaz do posto do lado, que por certo si que me vendeu unha meiga no intre que tiven que sair do posto (si; os que atendemos os postos tamén comemos e ás veces incluso necesitamos ir ó baño…). Pois resulta que me dixo que a meiga a mercaran uns veciños meus pero non estou moi segura de quen serían, inda que teño as miñas sospeitas…

Nota para os meus veciños (en xeral): Se me vedes nos festis tratade directamente comigo para facervos desconto especial de veciños

Bueno, unha vez montado o posto, na hora da comida que se relaxa bastante o ambiente, aproveitei para ir ver un par de exposicións que había no concello. De paso tirei unha foto do claustro. Tiña estado incontables veces en Ortigueira e incluso varias no concello, pero ata o de agora nunca estivera no claustro.

O venres o ambiente estivo relaxado. Foi un día tranquilo. Pero eu estaba cansa. Estaba tan mallada polo axetreo do día anterior que decidín sacrificar o sábado e non voltar ata o domingo. Sí, xa vou vella, xa non aguanto coma antes jaja. O problema é que ó ir e vir á casa tódolos días é un petate, porque chego tarde e xa case teño que regresar porque se non se madruga non hai quen aparque en Ortigueira… así que me tomei un día de relax para poder cerrar o festi como é debido. De ter ido os dous días ou non aproveitaría ningún ou remataría no hospital jaja

Ambiente relaxado no parque que tiña diante do posto.

En canto ó sábado imaxino que sería un fervedeiro de xente como cada ano.

O que sí vin foi o que quedou para o día seguinte pola mañá: toneladas de basura.

Un aplauso merecen todos os voluntarios que colaboran para que este festival se poida levar a cabo. Non era a primeria vez que vía o amencer en Ortigueira despois do festival, e sempre é o mesmo. Está claro que non vai a estar todo impecable como se non pasara nada, pero deseguro que podería estar moito mellor se todos colaborasemos un pouco e non se nos dera por andar tirando todo onde lle cadre. De todas formas temos sorte de que haiba quen se encargue de recollelo todo, fan un gran traballo.

Xoves

Bueno, chega a mañanciña do xoves e Fátima (ou sexa eu) sae da casa cedo con toda a ansia para ir montar o postiño no festival. O ano pasado pensaba que era unha esaxerada indo ás dez (por iso de recoller a acreditación) tendo en conta que se montaba a partir das doce… pero como cando cheguei xa había cola, este ano madruguei ainda máis e… puideno evitar a verdade …
O primeiro que vin ó chegar a Ortigueira foi a peazo noria que montaron este ano:

Nada máis chegar á zona do festi xa me atopei con Luciano, un colega posteiro do ano pasado e despois das típicas preguntas de como vai todo e que tal a muller e o mozo e tal… agardamos a que abriran a caseta e nos deran o noso (previo pago de 50 eurazos; porque si… subiron a cota como non! jajaja) Non tardou moito en aparecer Marta, tan simpática coma sempre, que encanto de rapaza! que este ano pillou caseta e nos fixo un gran favor a nós deixandonos gardar alí as cousiñas e aturándonos (ten o ceo gañado).
O caso é que este ano ademáis de subir a cota, marcáronnos o espazo onde nos tiñamos que colocar. O primeiro que vin ó chegar ó recinto foi uns espazos marcados e numerados no chan, e pensei (medio en coña) que serían os lugares para colocarnos, pero ó instante dixen, que va! que vai ser para iso! Pois era! si señor! Xa comezou o nerviosismo entre os posteiros jejeje
Tocoume o número 18, un número de por si bonito verdade? Pero o lugar non me chistaba nadiña porque este ano fixo un vento que non se aturaba, pero ese non era o meu principal problema o xoves porque… un anaco mais tarde comezou a chover dunha forma desmesurada, parecía que estabamos en xaneiro, vaia chuzos!
Pois pasei a tarde con Marta na caseta pregando porque rematara de chover, pero nada…
Despois recollin os bártulos e tirei para o coche para deixalos alí e voltar para ver o concerto de Malvela. Vaia odisea… Chovía con tanta forza! Alá vou eu empurrando o carriño costa arriba e cunha saia longa que me ía pisando ó camiñar. Ó final cansa de pisar nela fíxenlle dous nós e tira pa diante! Chegando a terreo chan atopo un todoterreo chantado no medio da beirarrúa. Era dunha señora dun establecemento comercial do pobo, e díxenlle se o podía apartar e dixo que sí (xa jodería que dixera que non, tal e como o tiña aparcado) Pesoume tanto…
A ver o meu carro ben podía baixar a beirarrúa en caso de apuro, pero como me dixo que o ía a apartar alí me quedei agardando a que o fixera mentres ela e outra rapaza ¡lle vendían un chubasqueiro a un rapaz! manda narices! Que ou moi ben estaba o tipo e non me fixei, ou non sei para que fan falla duas persoas para iso… Xa andaba mosqueada (hai que ter en conta que agardei tranquilamente 10 minutos cunha molleira enriba de narices) e por fin se dignaron a partar o cacharro do meu camiño. Bueno a seguir ata o coche, vaciar todo e voltar.
Levaba roupa para cambiarme (era por mor de que fixera frio, que contar non contaba pillar tal molleira) e co pantalonciño seco e unha camiseta dos da Fundación Ortegalia que merquei, sentinme renovada. Con esas novas enerxías fun a ver o concerto das Malvela.

Malvela

Nun episodio dunha serie da galega que non perdía (Padre Casares), unha das protagonistas falando das Malvela di que son unha mulleres de Mos moi divertidas e, abofé que o son!

Mereceu a pena a molleria e a desesperación por poder ver o concerto, que ben o pasei!

Ahí deixo un videíño dun momento no que Silvina, unha das compoñentes do grupo se marca unha rumba animando ó público. Foi xenial.

Quero deixar constancia de que todo o grupo é xenial. Colgo o vídeo de Silvina porque foi un momento divertido que agradecín moito despois dun longo día bastante desastroso, pero todas as mulleres do grupo son xeniais, así como tamén os músicos que tocaban con elas.

Cando teña outro intre para subir cousas ó YouTube (xa sabedes que a miña conexión non me permite subir tanto como quixera) colgarei algún vídeo no que saian todas as mulleres do grupo, cal delas máis xenial.

E bueno, ó fin chegou a hora de marchar para a casiña a descansar para o día seguinte…

Pois siiii ¡ó fin conseguin subi-lo vídeo da rapa!

Anda que… xa case o dera por imposible despois do fracaso de onte, que despois de horas, cando xa case estaba… perdo a conexion con Internet brrr  Xa me decidira a saltar o tema e pasar a falar directamente do Mundo Celta, e por iso subin un video relacionado co tema (mais curto que o da Rapa, que xa me tiña frita) pero logo de dar subido ese, pensei que igual hoxe o dia estaba favorable para subir mais videos e voilà! Xa teño o da Rapa recén subido tamén. Ahí o queda:

Bueno, vese algo chungo… jeje é que o grabei coa miña cámara de fotos, que non é aló  moi boa …

A parte como é longo tíveno que comprimir moitísimo para subilo, pero bueno ahí queda para quen lle interese.

Foi grabado o sábado durante a desparasitación dos cabalos. O vídeo está grabado dende o punto de vista dunha persoa que non está moi metida no tema… vaia que eu vou alí para ver os cabaliños e tal jajaja non esperedes un documento explicativo do que é a Rapa en si. Saen cabalos do monte pero tamén algún cabalo doméstico que me pareceu bonito e incluín no vídeo. Un en concreto lémbrame moito ó afamado Mr Ed, porque ademais de ser de cor clara movía a boca como se falara.

Do que vin aló, gustoume especialmente o momento no que se achegan os cabalos todos xuntos ó curro, e bonito ver tanto cabalo en grupo.

E bueno, pois nada máis, agardo poder desfrutar mais desta festa en vindeiros anos, porque desta vez o domingo non puiden ir.

Bueno estou cansa de verdade. Inda non me dei recuperado do Mundo Celta (e iso que o sábado pedín papas e non fun, quedei na casiña a descansar… mimá!!! que vella vou! jajaja) Teño varias cousas pendentes para subir ó blog, como por exemplo o vídeo da rapa. E gustaríame facelo por orde. Sigo sen ter demasiado tempiño, a ver como fago…

Este ano o festival de Ortigueira foi medio raro, cambiaron varias cousas (eu sempre falo dos festis dende o punto de vista dos artesáns que imos a vender alí, polo que no demáis, o resto da xente non tivo porque notar nada diferente). Tivemos un clima medio chungo, o xoves foi demasiado… vaia xeito de chover! Pero bueno, está ben mollarse inda que só sexa para lamentarse cos colegas de festis que se ven de ano en ano jajaja Hai que buscarlle o lado divertido.

Bueno, xa irei subindo as cousas que teño que subir pouco a pouco; polo momento vou deixar eiquí o enlace a unha nova páxina onde colgo as fotos que máis me gustaron, ou significaron algo para min das que fun sacando ultimamente. Procurarei ir actualizando.

http://fatigalicia.deviantart.com/gallery/

E procurarei sacar tempo para ir actualizando o bloguiño tamén, como non

Bueno, bueno, bueno… parece ser que os meus problemas coa conexion se van solucionando, onte e hoxe non me fallou tanto, e de feito case conseguin subir hoxe o vídeo da Rapa das Bestas da Capelada (operación frustrada cando entrou unha chamada telefónica ainssss). Sen embargo, non creo que vaia haber entrada nova ata a semana que ven porque 4 días desta semana estarán adicados á “Operación Ortigueira 2008″, ou sexa, que marcho para o Mundo Celta

Non descarto aparecer por aquí se algún deses días chove, e ameazar ameaza con chover… pero xa non me fio nadiña do que din na tele porque xa me amolaron unhas cantas fins de semana grrrr

Durante estos días que estiven desaparecida por mor desta terrible conexión que cando non vai mal vai peor… saín dar algún paseo do que trouxen constancia gráfica. Xa subirei algunha foto, sobre todo da garita de Bares. Tanto tempo indo por Bares e nunca subira a ese lugar que non coñecía ata que un veciño do lugar me falou del. Quedei encantadísima coas vistas! É un lugar moi fermoso. Pero que vento facía! Mimaaaá! Metade do meu cabelo quedou ese día alí, ou máis ben perdino alí, xa  que alí non parou que co que petaba ben chegou ata Cariño polo menos buff!

Bueno, marcho a descansar para o que se achega e a pregar porque non chova (inda que unhas cantas nubes non veñen mal, que cando peta o sol a paxaro morto eche un problema tamén jaja)

Vale, vale, que siiii; que San Xoán é o martes que ven peeero en Pantín como imos por libre celebrámolo cando nos parece, e por iso, este sábado 21 de xuño foi a sardiñada da AVV.

Houbo luminaria, sardiñas, e ata auga de flores tiñamos. Vaia, que non faltou detalle para celebrar un San Xoán en toda regla. Velahí un vídeo resumo do asunto:

Buff inda non me recuperei. O luns fun a Lugo na procura de material para traballar e pateei tanto que onte non me daba movido. Tiña os brazos e as pernas coma se fosen de pau. Ainda ando medio chunga hoxe pero non me queda mais remedio que traballar, porque vou contrareloxo asi que as poucas fotos que tirei por ali vounas colgar noutro momento que non dou feito. Case estiven por colgarlle ó blog o cartel de “Cerrado por vacacións” (que vacacións mais ben non, que me dera! senon traballo a esgalla jaja) pero penso que malo será que algún día non saque tempo para pasarme por aqui. Ademais, ¿Íame resistir a comentar algo sobre o Mundo Celta? Sei que non jaja.

Bueno me parece que este sábado hai sardiñada (ou algo asi porque con isto das folgas non sei se habera sardiñas ou que) en Pantín. Non sei se poderei ir, heino intentar, pero avisados quedan os que non o saiban.

Por outra banda achegase a rapa na Capelada. Os dias 27, 28 e 29 de xuño. Xa falarei do tema con mais profundidade noutro intre no que ande mais dasafogada, porque empregando a frase que mais utilizo ultimamente: Non dou feitooo!

Ahora si que estou que non dou feito! A menos dun mes do Mundo Celta e sen meigas en stock… chungoooo! A partir de pasado mañá toca traballar sen parar. Mañá non, mañá teño que ir a Lugo pola mañá así que aproveitarei para tirar unhas fotos por alí e pasear pola muralla, inda que disque vai chover pero bueno …

E teño novo bloguiño, inda que non hei abandoar este; son cousas distintas. Pero a partir de agora estarei tamén por aquí: http://fatiart.wordpress.com

¿E darame tempo para todo? jajaja

Eche ben certo que ó que non quere unha cunca de caldo dánselle dúas. Non había nin unha semana que fora a Carboeiro, e a min o de conducir ata Santiago desfaime. Pois onte de novo volvín ata alá porque me chamaron dunha tenda para facer pedido e con isto da folga dos transportistas decidin levalo eu mesma (ata o de aquela non pensei que a folga me fora a afectar o mais minimo jaja)

Pois xa de paso quixen aproveitar a volta e de regreso parei en Betanzos para pasear polo Pasatempo, que xa facía anos que non ía. Foi un gustazo porque estaba moi bo dia e como era a hora de xantar o parque estaba practicamente valeiro (en todo o recinto cruceime con so 5 persoas). Enchinme a sacar fotos e mais fotos, teño tantas, que dubidei cales ia poñer eiqui e ó final quedei con estas:

Un refuxio á sombra:

A entrada vista dende a ponte que une o parque novo co antigo:

Unha estatua moi sexy:

As covas:

Deseguro que do mais “afotado” do parque:

Co rei:

Tartarugas ó pil pil:

Cisnes, parrulo e oca:

Os parrulos tan colocadiños que case semellan de mentira:

Cunha rosa.

Foi moi agradable a visita ó parque, cansei de pinta-la mona na zona vella coas figuras dos camelos, o buzo, o leon …, paseino moi ben cos animaliños e desfrutando da paisaxe. Está todo moi coidado. Encantáronme as tartarugas gordas do estanque de Salomon e estiven un bo anaco ollando como tomaban o sol.

E quedei entusiasmada co parque biosaludable. É como un ximnasio ó aire libre. Os aparatos estaban xenial. Eu quero un en Pantín!!!